بوده است و بآل مصطفى تولّا كرده است و چون بو جعفر منصور بر او الحاح كرد كه چگوئى در اصحاب صفّين و جمل كه تيغ در روى أمير المؤمنين على كشيدند ؟ و در بنى اميّه و مروانيان چه فتوى مىدهى ؟ از جزالت فضل گفت : همان گويم كه موسى عليه السّلام گفت چون فرعون او را پرسيد كه : فَما بالُ الْقُرُونِ الْأُولى « 1 » ؟ گفت : عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي فِي كِتابٍ لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى « 1 » اين فتوى بكرد و از آن همه خلاص بيافت و با رحمت و جوار خداى شد ، و حديث « 3 » شافعى محمّد بن ادريس المطلّبى [ چنانست كه ] و خويش و دوستدار و پيرو آل مصطفى بود عليه السّلام ، و در كتاب اسامى الرّجال شيعت چنين است كه او شيعى بوده « 4 » و اشعار و ابيات او در مراثى و مناقب آل رسول « 5 » همه دلالت است بر اعتقاد وى بحبّ ايشان ، و اين همه خصومت از آن روزگاران پديد آمده است كه مردم در مذهب بو حنيفه و شافعى خلاف كردند و چون بلحسن اشعر و حسين نجّار و ابو عبد اللّه كرّام و عمر و عبيد معتزلى و جهم صفوان و غير ايشان ، و درين كتاب ازين فصل اين قدر كفايت است ، و غرض آنست كه تا معلوم شود تقرير خلافت ولد العبّاس بو مسلم شيعى كرد و اوّلين خليفه ابو العبّاس سفّاح بود و دوم بو جعفر منصور المعروف بأبى الدّوانيق ، پس چون رسول گويد : خلافت بنى العبّاس راست ، بعد از علىّ مرتضى تا بعهد منصور

--> ( 1 ) - آيهء 51 و 52 سورهء مباركهء طه ( با اسقاط « قال » از اوّل هردو ) . ( 3 ) - م ث : « و خدمت » . ( 4 ) - ابن النديم در فن سوم از مقالهء ششم الفهرست بعد از ذكر نسب امام شافعى و سبب انتقال او ببغداد گفته ( ص 294 چاپ مطبعهء رحمانيه بمصر بسال 1348 ) : « و كان الشافعىّ شديدا فى التشيع ، و ذكر له رجل يوما مسألة فأجاب فيها فقال له : خالفت علىّ بن أبى طالب رضى اللّه عنه فقال له : أثبت لى هذا عن علىّ بن ابى طالب حتى أضع خدّى على التراب و أقول : أخطأت و أرجع عن قولى الى قوله . و حضر ذات يوم مجلسا فيه بعض الطالبيين فقال : لا أتكلمّ فى مجلس بحضرة أحدهم هم أحقّ بالكلام و لهم الرّياسة و الفضل ( الى آخر ما قال ) » . و ما مقانى ( ره ) در تنقيح المقال گفته : « محمّد بن ادريس ابو عبد اللّه الشافعىّ نسبة الى أحد أجداده شافع بن السائب بن عبيد بن عبد يزيد بن هاشم بن عبد المطلب بن عبد مناف و هو أحد الائمة الاربعة و أقربهم الى الحقّ قال ابن النديم ( پس كلامى را كه نقل كرديم نقل كرده است ) » . ( 5 ) - اشعار و ابيات شافعى در مناقب و مراثى در غالب كتب مذكور و بسيار معروف و مشهور است و برخى از آنها در همين كتاب ياد شده است و برخى ديگر خواهد آمد .